زمانهء تلخ وغریبی است .زمانه ای که مارا چنان درروزمرگی گرفتار ساخته که براحتی از کنار بزرکترین درد های اجتماعی می گذریم بی آنکه اندک درنگی بر آنها بنمائیم وبه نتیجه حاصل از این درد فکر کنیم. گویا ما به اصطلاح روشنفکران و جریان های سیاسی مسائل عمیق تری داریم که بر این دیده ها وشنیده ها ارجح ترهستند.
در سالهای اخیر و بهویژه در دورههای بحرانی اقتصادی و حتی پس از بحرانهای اقتصادی و شوکهای ساختاری، بازار کار ایران با یک الگوی تکرارشونده اما عمیقترمواجه شده است؛ «خروج سریعتر زنان از اشتغال پایدار، تثبیت حضور آنان در بازار کار غیررسمی و تشدید همزمان فقر و ناامنی شغلی در میان زنان.»
روز جهانی کارگر در حالی فرا رسید که کارگران ایران سالی بسیار دشوار را گذراندند و دو جنگ ۱۲روزه و ۴۰روزه، وضعیت شغلی و معیشتی آنان را بیش از پیش ناامن و ناپایدار کرده است.
فقر و بیکاری بیداد میکند؛ کسبوکارها از رونق افتادهاند، میلیونها ایرانی در دو ماه گذشته حتی یک ریال درآمد نداشتهاند.
قطع گستردهٔ اینترنت در ایران وارد بیستمین روز شده و گروه پایش اینترنت «نتبلاکس» میگوید بیش از ۴۵۰ ساعت است که دسترسی عمومی به اینترنت مسدود شده است.
