وقتی، برای نقد یک شخصیت سیاسی، حرف مستند، تناقض روشن، و عملکرد قابل استنادی پیدا نمی‌شود، بعضی‌ها به ساده‌ترین و در عین حال بی‌انصافانه‌ترین روش پناه می‌برند: فرضیه می‌سازند، احتمال می‌تراشند، چند «اگر» و «شاید» از جیب خود بیرون می‌آورند و بعد همان ساخته‌های ذهنی را به‌عنوان نقطه‌ضعف طرف مقابل عرضه می‌کنند.