تصویر کردن آینده، فقط پیش‌بینی آنچه قرار است رخ دهد نیست. وقتی از مردم می‌پرسیم ایرانِ بیست سال بعد را چگونه تصور می‌کنند، پاسخ‌هایشان بیش از آنکه خبر از آینده بدهد، درباره‌ی امروز سخن می‌گوید: درباره‌ی چیزهایی که ندارند، از دست داده‌اند، آرزویش را دارند یا دیگر امیدی به تحققش ندارند.