منوچهر یزدیان

ضرورت تشکیل هسته های مخفی سکولار دموکرات در کشور (بخش چهارم)

در دو بخشِ پیشین این سری یادداشت ها، با طرح موضوع نیاز به تشکیل هسته های مخفی سکولار دموکرات در درون کشور، به زمینه های این ضرورت اشاره شد که خوانندگان می توانند آن ها را در “یادداشت های روز” “خبرگاه”، در لینک هائی که در پایان این نوشته آورده شده، بخوانند. در آن یادداشت ها به «هدف» تشکيل هسته های سکولار دموکرات، یعنی استقرار یک حکومت سکولار دموکرات در کشور، اشاره شده بود.

ادامه ◄
محمود عاشوری از خبرگاه

همکاری اپوزیسیون داخل و خارج ضرورتی اجتناب ناپذیر (قسمت دوم)

همکاری اپوزیسیون داخل و خارج ضرورتی اجتناب ناپذیر (قسمت دوم) محمود عاشوری هفتهء پيش در قسمت اول این نوشته به ضعف و قوت نیروهای اپوزیسیون در داخل کشور پرداختم و نقاط قوت نیروهای سکولار دمکرات داخلی را «ارتباط با مردم» و «نفوذ آنها» و «امر اعتماد»، و نقاط ضعف آنها را «عدم تشکل» و «اختناق مضاعف» و «نابودی و اضمحلال» برشمردم. اکنون، در اين يادداشت، از نظر خودم، به نقاط قوت و ضعف نیروهای سکولار دمکرات خارج از کشور می پردازم. نقاط ضعف این نیرو ها عبارتند از: ۱- بودن در خارج از کشور: زندگی در خارج از کشور و و عدم ارتباط با داخل و مردم و نیروهای داخل در اثر مرور زمان زبان مشترک آنها را ضعیف و ضعیف تر کرده است. شکی نیست که نقش رژیم در عمده کردن این ضعف بسیار زیاد است. تبلیغات رژیم در داخل که «خارج نشینان عده ای عافیت طلب هستند که[…]

ادامه ◄
میلاد آقایی حزب سکولار دموکرات ایرانیان

برآیش ائتلاف سیاسی

ما با پدیده‌ای روبه‌رو هستیم که در دموکراسی‌ها و دیکتاتوری‌ها می‌تواند برای خواسته‌های گوناگون راهبردی انجام شود. نمونه‌ی شناخته شده‌ی ائتلاف سیاسی در دموکراسی‌ها، تلاش چند حزب در یک بلوک یا از چند بلوک برای به دست آوردن بیشینه در پارلمان و یا به دست گرفتن دولت است. در ساختارهای استبدادی اما کارکردهای دیگری از ائتلاف‌ها دیده می‌شود. مانند تلاش برای برپایی یک انتخابات آزاد،‌ ائتلافی برای پیشبرد یک جنبش اجتماعی و حتا یک انقلاب. اما در بررسی‌های انجام شده دریافته‌ایم که یک ائتلاف سیاسی، چگونگی پدید آمدن همکاری و انجام آن در یک دوره‌ی انجامین، همانندی‌های فراوانی میان ائتلاف‌های پیروز دیده شده است. بنیاد پدید آمدن ائتلاف‌‌ها، یکان‌های کوچکی یا کم توانی هستند که به تنهایی توان به دست آوردن یا ماندن در قدرت سیاسی و یا گذر از بحران را ندارند.

ادامه ◄

مذاکرهٔ چهار حزب قومیتی با حکومت اسلامی

گزارش‌هایی که خبر از مذاکرهٔ چهار حزب قومیتی اپوزیسیونل با حکومت اسلامی می‌دهند، پرسش‌های بسیاری را پیش روی کنشگران سیاسی می‌گذارد. پیش از هر چیز باید پرسید از مذاکرهء يک «اپوزیسیون واقعی» با «حکومت اسلامی» چه نتیجهٔ معقولی می‌‌توان انتظار داشت؟ مذاکره برای حل برخی اختلاف‌ها وسیله‌ء مناسبی است و نباید آن را نادیده گرفت. اما برای اینکه ببینیم آیا مذاکرهٔ میان اپوزیسیون و حکومت اسلامی از این دست است یا نه، باید به نکاتی در رابطه با مذاکره‌ها توجه کنیم.

ادامه ◄

قصه ی «کوی خون» بیست ساله شد..

می توان به «کوی دانشجويان دانشگاه تهران» نام «کوی خون» داد… اگر حادثهء ۱۸ تير بيست سال پيش اولين مقاومت های دانشجوئی محسوب می شود، آن را می توان اولين جلوگاه خشم و بی داد خيابانی سید علی خامنه ای نيز دانست. او، چند هفته پیش از حمله به کوی دانشگاه، گفته بود: “اگر امروز جلوی دانشجویان را نگیریم، فردا ناگزیر خواهیم بود تانک ها را به خیابان بیاوریم.”… دستور حمله و سرکوب دانشجویان توسط حسن روحانی، دبیر شورای امنیت ملی وقت و علی شمخانی، وزیر دفاع وقت، و در راس آنها سیدعلی خامنه ای صادر شد.

ادامه ◄

دربارهء مردم و آلترناتیو سکولار دموکرات

امروز برای بسياری از مردم عادی ما حرف های ۵۰ سال پيش بی معنی است؛ زيرا کسانی که هوادار و کادر واقعی و میدانی اپوزیسیون زمان ما هستند، خیلی بیش از افراد سرشناس اپوزيسيون، به حقایق آگاهند و می دانند که مسألهء «اعتماد مردم» اساساً به روندی مربوط است که طی آن، بجای «وعدهء دروغ»، «واقعيت های قابل اجرای خردمندانه» زمينهء کار سازندگی کشور ما را فراهم می کنند و نه فقط اینکه «هنوز بايد در جستجوی آدم های خوشنامی برای رهبری اپوزیسیون بود».

ادامه ◄

اپوزيسيون به اعتماد ملت نياز دارد

هیچ گروه یا حزبی نمی تواند به تنهایی در راستای برچیدن حکومت اسلامی قدم بردارد و مسلما تشکیل یک جبههء هماهنگ متشکل از احزاب و گروهای همفکر است که توانایی تشکیل یک آلترناتیو مقتدر را ممکن می سازد. اما نکته ديگری که بسیار هم مهم است نقش مردم درون ایران است. این مردم ایران هستند که باید در برابر حکومت اسلامی به یک آلترناتیو سکولار دموکرات جان داده و به آن حقانيت و مأموريت دهند.

ادامه ◄
منوچهر یزدیان

ضرورت تشکیل هسته های مخفی سکولار دموکرات در کشور (بخش سوم)

اگر انقلاب به معنی تحول در ساختار سیاسی، حقوقی، اقتصادی و فرهنگی یک جامعه باشد هیچ انقلابی هم نمی تواند “مخفیانه” انجام گیرد. یعنی انقلاب کاری است علنی که توسط بخش بزرگی از مردم یک کشور متحقق می گردد… اما تا رسيدن به نقطهء علنی اعتراضات و قیام های مردم، و درست به دلیل اعمال سرکوب شدیدی که حکومت علیه سازماندهندگان و رهبران مبارزات مردم بکار می برد، مبارزان درون کشور ناگزیرند تا، برای حفظ خود و همچنین ادامهء کار شان، تشکيلات حود را «مخفیانه» شکل داده و «هسته های مخفی» خود را بوجود آورند.

ادامه ◄

نقاط ضعف و قوت نیروهای سکولار دمکرات داخل

ما در داخل کشور تشکل های سیاسی فراوانی داشته ایم که سرنوشتی جز انحلال و یا خروج از کشور برای ادامهء مبارزه نداشته اند. شکل گيری و تداوم یک سازمان سیاسی نتیجهء سالیان بسیاری از کار تئوریک و برقراری ارتباط ارگانیک مابين افراد معتقد به یک نحلهء خاص فکری است. در حقیقت تشکل سیاسی عصارهء کار فکری و فعالیت سیاسی یک و یا چندین نسل است. لذا و بطور خیلی خلاصه می توان نتيجه گرفت که این پديده در لوای حکومت فاشیستی اسلامی امکان تولد و ادامه زندگی ندارد.

ادامه ◄
میلاد آقایی حزب سکولار دموکرات ایرانیان

شورای انقلابی گذار!

بسیاری از کنشگران و گروه‌های سیاسی در اپوزیسیون حکومت اسلامی در ایران، این راه را می‌روند از جمله شورای ملی مقاومت و یا نام‌های کوچکتری مانند شورای مدیریت گذار، کمیته‌های انقلابی، دولت موقت انقلابی و از این دست نام‌ها. ناکامی پیشاپیش گروه‌هایی که این روش را برگزیده‌اند از آنجایی می‌آید که یک پارامتر برجسته و لازم را ندارند و آن روند پدیداری اعتماد اجتماعی است.

ادامه ◄

چه چیز نظام را «نیش» می‎زند؟

نقطه‌ی عطف دی‌ماه ۹۶ را نباید فراموش کرد: از دی ‌ماه ۹۶ فضای سیاسی و اجتماعی در ایران با تظاهرات‌ مکرر و سراسری، که در جنبش ۸۸ به تهران و شهرهای بزرگ محدود مانده بود، وارد مرحله‌ی تازه‌ای شد. این را زمامداران نظام نیز درک کرده‌اند و تمامی نگرانی‌شان بیش از آنکه از آمریکا و ترامپ باشد، از جنبش‌های داخلی است! از همین رو نیز در کنار عملیات ایذایی و تنش‌زا در خارج از مرزهای ایران، در داخل خود را برای مقابله‌ی نهایی با ملت، نه آن «ملت» که در سخنان شان از آن نام می‌برند، بلکه با ملت واقعی در کوچه و خیابان و شهرهای کوچک و بزرگ، آماده می‌کنند.

ادامه ◄

تفاوت رهبری و استراتژی سازی همزمان

همواره می توان پرسيد که، در حین پیشرفت مبارزات، چگونه می‌توانیم نیروهائی مدنی بوجود آوریم که در سرنگونی استبداد یاری دهنده باشند و پس از سرنگونی حکومت استبداد، و در زمان ایجاد دولت موقت به یاری آنها، بین قدرت جامعهء مدنی و حکومت جایگزین زودتر تعادلی نسبی بوجود آید؟ چگونه از تشکیل نیروهایی که در سرنگونی یاری رسانند، ولی پس از آن مانع استقرار حکومت قانون خواهند شد، جلوگیری کنیم؟

ادامه ◄

دعوای جنبش سیاسی و مدنی ما با چه چیزی است؟

متأسفانه واقعیت تلخ اپوزیسیون ما این است که بعد از ۴۰ سال حاکمیت کوکلاکس کلان اسلامی بر ایران، هنوز اکثریت فعالان سیاسی و مدنی ایران نمی دانند با چه رژیمی روبرو هستند وگرنه در خارج کشور «فریبکاری بزرگ حکومت اسلامی که اپوزیسیون را از خواست تغییر رژیم دور کرد»، پیروز نشده بود. یعنی هنوز نمی دانند که مسأله ما در ایران در ۴۰ سال گذشته عقب ماندگی نبوده بلکه واپسگرایی رژیم حاکم بوده است.

ادامه ◄

واقعيت تلخ حساسيت زدائی از جامعه

در بیش از چهل سال اشغال حکومت ایران توسط ملایان و بر پایی رژيم اسلامی، تعداد زیادی از پرونده های فساد مالی توسط خود اين حکومت برملا شده است. از زمانی که مسئلهء فساد در بنیاد جانبازان توسط محسن رفیق دوست افشا شد تا فساد ۱۴ هزار ملیارد تومانی بانک سرمایه، که جدیدترین این دزدی ها است، حکومت اسلامی خود مشغول افشای این قبیل اختلاس‌ها است و لذا می توان پرسيد که به راستی هدف از اعلام انتخابی و گلچین شدهء پرونده های فساد چیست؟

ادامه ◄
منوچهر یزدیان

ضرورت تشکیل هسته های مخفی سکولار دموکرات در کشور ۲

فعالیت تشکیلاتی را می توان آموخت

گام اول گسترش این اندیشه است که بدون داشتن «تشکیلات» کار ما نتیجهء مطلوب را ببار نياورده و آرزوی ملت ایران – که همانا استقرار یک حکومت سکولار دموکرات است – میسر نمی شود. این اندیشه ناگزیر باید به گفتمانی در محافل دانشجویان و دانش آموختگان تبدیل گردد تا از دل آن، در گوشه و کنار ایران؛ تشکلات مخفی ای بوجود آیند که، با استفاده از خرد جمعی و با داشتن برنامه، در اعتراضات عمومی دخالت و هرجا که بتوانند آن ها را مخفیانه رهبری نمایند

ادامه ◄
محمود عاشوری از خبرگاه

چرا بعنوان يک فرد حزبی اعلامیه ای را امضاء نمی کنم؟

اعلام حمایت از اعلامیهء ۱۴ تن از کنشگران سیاسی داخل کشور، به صورت گذاشتن امضا در زیر این اعلامیه، موضوعی است که در بین فعالین سیاسی خارج از کشور به امر جالبی تبدیل شده؛ عده ای آن را بدون چون و چرا امضا کرده اند، عده ای هم علی رغم ایرادهایی که داشتند؛ و عده ای هم از انجام این کار به دلایل مختلف امتناع کردند. آنگاه، آنها که امضا نکرده بودند از طرف آنهایی که امضا کرده بودند مورد شماتت ها و احیانا اتهاماتی قرار گرفتند. اين موضوع مرا بر آن داشت تا، با اغتنام فرصت از نوشتن مطلب امروز، دلایل امضا نکردن خود را همراه با توضیحاتی ارائه دهم.

ادامه ◄

ترس از فضای مجازی

در ساختار دادن به يک «گفتمان اجتماعی – سياسی»، شبکه‌ها و رسانه‌های اجتماعی کارکرد بسیار برجسته و بزرگی دارند. بر بنیاد پژوهش‌هایی که پس از جنبش سبز در ایران انجام گرفت، از برجسته‌ترین کارکردهای اینترنت را «شتاب دادن به روند رویدادها» در جنبش‌های اجتماعی برشمرده‌اند. بنابراین، ماندن و روشنگری، آن هم در کنار نشان دادن راه‌ چاره، همیشه ما را در لبه‌ی بروز یک جنبش اجتماعی برای سکولار دموکراسی نگاه می‌دارد. و این همان ترس همیشگی حکومت اسلامی غاصب است.

ادامه ◄

فشار گازنبری بر رژیم دو بُنی

براندازی حکومت اسلامی باید تنها و تنها به دست ایرانیان و بدون ‏دخالت خارجی صورت گیرد. اما حکومت سرکوبگر اسلامی هیچگونه فعالیت ‏و تشکل سیاسی را تاب نمی‌آورد و، چنانکه تجربیات چهار دهۀ گذشته ‏نشان داده‌اند، هرگونه تشکل و یا خیزشی در نهایت سرکوب و به قیمت ‏آزار و کشتار دست‌اندرکاران از گسترش آن جلوگیری خواهد شد. ‏‏(والاترین شکل ممکن چنین خیزشی، جنبش میلیونی اعتراض به تقلب ‏انتخاباتی سال ۸۸ بود.)‏ بنابراین اپوزیسیون باید در خارج از کشور شکل گیرد و با طرح اهداف ‏و شعارهای روشن، نخست پایگاهی در خارج از کشور فراهم آورد و رفته ‏رفته جنبش‌های اعتراضی در درون کشور را راهبری کند.

ادامه ◄

اقتصاد کسی که اقتصاد را متعلق به چهارپایان می‌پنداشت!

در اقتصاد ساختهٔ وارثان خمینی، کسی که علم مدرن اقتصاد را متعلق به چهارپایان می‌پنداشت، فقر زندگی بیش از ۶۰ درصد ایرانیان را فراگرفته است، در حالی که انرژی بخش بزرگی از جوانان ایران بیهوده تلف می‌شود، زیرا کاری برایشان نیست که انجام دهند و هم زمان دارایی‌های ایرانیان که می‌تواند سرمایه کارآفرینی را تأمین کند، توسط حاکمان اسلامی و فرزندان آنان به یغما به خارج از ایران برده می‌شود.

ادامه ◄

این دفعه نه امامی در ماه است و نه امامی در چاه!

امروز دیگر روشن است که آینده ی ایران با ایجاد جمهوری سکولار دموکرات و آینده نگر شکل می گیرد و راه رسیدن به آن هم از طریق تشکیلات جدی آلترناتیو سکولار دموکرات برای رهبری انقلاب قرن بیست و یکمی ایران است، و بازگشت به راهکارهایی که حتی در سال ۱۳۵۷ شکست خوردند، به جایی نمی رسد. آنهایی که همچنان در پی رؤیت امامی در ماه، ورق آسی در قمار سیاسی، و یا طرح های شکست خورده ی گذشته هستند، می توانند راه های ۴۰ سال گذشته را با امیدهای واهی ادامه دهند.

ادامه ◄