باستانی

در فرهنگ ایران باستان، برپایی جشن و شادی جایگاهی مینوی دارد، چرا که زیربنای معنایی این جشن‌ها را پیوند انسان با نیروهای طبیعت و جهان هستی تشکیل می‌دهد و برگزاری هر کدام نیز نظم و فلسفه‌ای خاص را نمایندگی می‌کند

در فرهنگ ایران باستان، مهرورزی تنها فضیلتی اخلاقی نبود، بلکه در قالب آیینی کهن به نام سپندارمذگان هم گرامی داشته می‌شد که جشنی در ستایش زمین، زن و نیکی بود. ابراهیم پورداوود، ایران‌شناس فرهیخته، با تکیه بر همین ریشه فرهنگی، پیشنهاد کرد این روز به نام پرستاران ثبت شود که جوهره حرفه آنان نیز چیزی جز مراقبت، مهر و شکیبایی نیست.