وقتی، برای نقد یک شخصیت سیاسی، حرف مستند، تناقض روشن، و عملکرد قابل استنادی پیدا نمی‌شود، بعضی‌ها به ساده‌ترین و در عین حال بی‌انصافانه‌ترین روش پناه می‌برند: فرضیه می‌سازند، احتمال می‌تراشند، چند «اگر» و «شاید» از جیب خود بیرون می‌آورند و بعد همان ساخته‌های ذهنی را به‌عنوان نقطه‌ضعف طرف مقابل عرضه می‌کنند.
دموکراسی‌های معاصر، دموکراسی‌های غیرمستقیم‌اند که بر اصل نمایندگی و پارلمانتاریسم متکی‌اند. مهم‌ترین مباحث کلی حکومت دموکراتیک مانند آزادی‌های مدنی و سیاسی، جمهوریت، اصل تفکیک قوا بمنظور پیشگیری از استبداد و تمرکز قدرت، پارلمانتاریسم، فرایند تشکیل حکومت در دموکراسی‌ها، فرایند تصمیم‌گیری سیاسی و مسئولیت مقامات حکومتی در برابر مردم، ذیل مفهوم مبانی حکومت دموکراتیک مورد بحث قرار می‌گیرند.
در تاریخ ملت‌ها، لحظه‌هایی فرا می‌رسد که زمان دیگر با ساعت و تقویم سنجیده نمی‌شود؛ با رنج مردم سنجیده می‌شود. گویی تاریخ نفس خود را در سینه حبس می‌کند و در انتظار تصمیم یک ملت می‌ایستد. ایرانِ امروز ما، بیش از هر زمان دیگری، در چنین نقطه‌ای ایستاده است.
مفاد تفاهم‌نامه‌ای که سه ماه بعد از جنگ میان جمهوری اسلامی و آمریکا امضا شد، نشان می‌دهد طرفین برای دستیابی به یک توافق نهایی با مشکلات بسیار عمیق روبرو هستند، زیرا اصلی‌ترین موارد اختلاف میان دو طرف همچنان پابرجاست.
پرسشی که عنوان این مقاله را ساخته همانی است که در هفته‌های اخیر بارها در انتقادات و پرسش های خوانندگان مقالات من مطرح شده و در برخی از آنها، به‌درستی، به تفاوت میان «سلطنت» «پادشاهی‌خواهی» و «پادشاهی مشروطه» اشاره شده است؛ تفاوتی که در نوشتهء پیشینی از من به اندازهء کافی تفکیک نشده بود. از همین‌رو، این یادداشت تلاشی است برای توضیح و اصلاح آن برداشت.
دیروز که عکس تو را در کنار شاهزاده رضا پهلوی دیدم هم یکه خوردم و هم غرق شادمانی شدم. چرا که از یکسو فکر نمی کردم که، آماده برای شنیدن طعنه های این و آن، به این دیدار رفته باشی و، از سوی دیگر، می دانستم که اگر قرار است توفیقی برای ملت ما در خلاصی از شر حکومت اسلامی و رسیدن کم هزینه به حکومتی سکولار دموکرات وجود داشته باشد، راهی جز همکاری با شاهزاده باقی نمانده است.
