Today_talk
تلگراف خبر داد مقامهای بریتانیایی افرادی مرتبط با نهادهای اطلاعاتی جمهوری اسلامی را هنگام ورود به این کشور با قایقهای مهاجران رهگیری کردهاند. وزارت کشور بریتانیا بدون تایید جزئیات این گزارش اعلام کرد افراد ورودی با قایقهای کوچک تحت بررسیهای امنیتی سختگیرانه قرار میگیرند.
ایراناینترنشنال به اطلاعاتی اختصاصی درباره جزییات دیدار مسعود پزشکیان، رییس دولت در جمهوری اسلامی، با مجتبی خامنهای، سومین رهبر جمهوری اسلامی، دست یافته است.
بسیاری از تاریخنگاران، انقلاب مشروطه را همسنگ انقلابهای لیبرال اروپا میدانند. تردیدی نیست که مشروطه نقطه عطفی در تاریخ ایران بود؛ همان بیداری شکوهمندی که مردمی را که قرنها در خوابی عمیق فرو رفته بودند، تکان داد و آنان را با مفاهیمی چون قانون، آزادی، حقوق شهروندی و حکومت مسئول آشنا ساخت.
ادبیات معاصر اقتدارگرایی نشان میدهد که بقای نظامهای سیاسی صرفاً بر ظرفیت اعمال خشونت و کنترل امنیتی استوار نیست. در بسیاری از موارد، دوام قدرت بیش از آنکه حاصل سرکوب مستقیم باشد، نتیجه توانایی حکومتها در مدیریت احساسات، شکلدهی به حافظه جمعی و سازماندهی فرهنگ سیاسی است
از زمان آغاز رویارویی نظامی میان اسرائیل، آمریکا و جمهوری اسلامی ایران، تقریباً هیچ استدلالی به اندازه این گزاره در محافل سیاسی، دانشگاهی و رسانهای غرب تکرار نشده است که «ایران نباید به عراق یا افغانستان دیگری تبدیل شود».
در این یادداشتها، اولویت همواره پرداختن به ایران و سرنوشت مردم سرزمین مان بوده و خواهد بود. اما گاه رخدادی در نقطهای دیگر از جهان روی میدهد که آثار آن میتواند از مرزهای جغرافیایی خود فراتر رود و بر معادلات سیاسی، اقتصادی و امنیتی جهان، و در نتیجه بر ایران، نیز اثر بگذارد
تحولات اخیر خلیج فارس و دریای سرخ، صرفنظر از صحت یا نادرستی هر یک از گزارشهای منتشرشده درباره جزئیات حوادث، نشان میدهد که منطقه وارد مرحلهای شده است که در آن، امنیت انرژی، امنیت دریانوردی و رقابت قدرتهای بزرگ به یکدیگر گره خوردهاند.
وقتی گروهی از جوانان موسوم به «پیرو خط امام» اندکی پس از پیروزی انقلاب اسلامی ۵۷، سفارت آمریکا در تهران را اشغال کردند، بسیاری متوجه نشدند که این اقدام، عملی بدعتگذار برای نهادینه کردن یک نظام سیاسی و یک شیوه رفتاری بود.
مرگ علی خامنهای، صرفاً پایان دوران یک رهبر نبود؛ بلکه میتواند آغاز مرحلهای تازه در جمهوری اسلامی باشد. بسیاری از تحلیلها بر این موضوع متمرکز شدهاند که چه کسی جانشین او شده یا چه تغییراتی در ساختار رسمی حکومت رخ داده است. اما به گمان من، مهمترین تحول، نه در رأس هرم قدرت، بلکه در توازن نیروهای درون آن اتفاق افتاده است.
هدف اعلام شدهء آمریکا تغییر حکومت در ایران نیست و آنچه واشنگتن بهطور رسمی دنبال میکند مهار برنامهء هستهای حکومت اسلامی، محدود کردن توان نظامی آن، و واداشتن حکومت به پذیرش یک توافق است
