Today_talk
«بنیاد فریدریش ناومان برای آزادی آگاهانه تصمیم گرفته است که جایزهء امسال را نه به یک فرد، بلکه به مردم ایران اهدا کند. ما بر آنیم تا از اشتیاق به آزادیِ صدها هزار انسانی که برای سرنگونی رژیم جنایتکار حاکم بر ایران جان خود را به خطر انداخته‌اند، تجلیل کنیم.
اصغر فرهادی پرسیده است: «چه کسی از شما خواست بیایید و ما را نجات دهید؟» پاسخ من روشن است: «من خواستم!» من، یک ایرانی، خواستم جهان صدای مردم کشورم را بشنود و در برابر سرکوب آنان بی‌تفاوت نماند
یکی از پرسش‌های اساسی درباره سیاست خارجی رژیم ایران این است که چرا مذاکره رژیم ایران با ایالات متحده امریکا و شرکای آن، حتی در شرایطی که فشارهای اقتصادی و نظامی افزایش یافته‌اند، تا این اندازه غیر قابل اعتماد، دشوار، ناپایدار و پرهزینه است.
در میان جریان‌های سیاسی ایران، جبههء ملی یک مورد معمولی نیست. این جریان فقط یک تشکل سیاسی با سابقهء طولانی نیست؛ بخشی از تاریخ شکل‌گیری مفهوم دولت ملی، حاکمیت مردم، استقلال سیاسی و سیاست‌ورزی دموکراتیک در ایران معاصر با نام آن گره خورده است.
در روزهای گذشته ویدئوهایی از اعلام استعفا و دریافت حکم تسویه حساب توسط پرستاران و آموزگاران در شهرهای مختلف ایران منتشر شده است. آموزگاران و پرستاران از مدت‌ها پیش درباره حقوق ناچیز و ناکافی شکایت داشتند و پرستاران بر شرایط شغلی ناعادلانه و تحقیرآمیز نیز تأکید می‌کردند.
روزگاری پُشت‌کردن و قَهر حُرمت داشت. هنرمند جلای وطن کرده بار چمدانش سنگین‌تر از کاغذ فتو‌کُپی بود. سنگین از بغض و غربت.
مقاله تازه محمد آیت‌اللهی طباطبایی با عنوان «چرا ایران تشدید تنش می‌کند: استراتژی تهران برای بیرون راندن آمریکا از خاورمیانه»(1) که در نشریهء «فارین افیرز»(2) منتشر شده، یکی از تحلیل‌های اخیر دربارهء منطق رفتار رژيم اسلامی در مواجهه با ایالات متحده و اسرائیل است
آشنایی جدی من با مفهوم سکولاریسم، بیش از هر چیز، با نوشته‌های دکتر اسماعیل نوری‌علا آغاز شد. پیش از آن واژه «سکولار» را شنیده بودم، اما معنای عمیق آن، نسبتش با آزادی و دموکراسی و به‌ویژه ضرورت جدایی دین از حکومت را آن‌گونه که باید نمی‌شناختم
حدود ۷۰ درصد غزه ویران شده و بیشتر جمعیت آن آواره‌اند. حماس هم همچنان آنجاست. قرار است بر سر برنامه‌ای برای خلع سلاح توافق کنیم، چون تا زمانی که حماس از حکومت کنار نرود، نمی‌توان اداره غزه را تغییر داد. پس از آن باید آوارها و مهمات منفجرنشده را جمع‌آوری کرد و غزه را به جایی تبدیل کرد که مردم بتوانند در صلح با همسایگانشان زندگی کنند.
مجاهدین خلق یکی از روشن‌ترین نمونه‌ها برای تفکیک میان قدرت سازمانی و هژمونی اجتماعی در سیاست ایران است. سازمانی که نزدیک به شش دهه توانسته است ساختار تشکیلاتی خود را حفظ کند، از بحران‌های متعدد عبور کند، شبکه رسانه‌ای و تبلیغاتی ایجاد کند و در مقاطع مختلف خود را با شرایط سیاسی جدید تطبیق دهد، از منظر سازمان‌یافتگی پدیده‌ای قابل مطالعه است
