یادداشت روز

نسبت میان کشور، حکومت و مردم؛ تفاوت میان نافرمانی از یک رژیم و همکاری با دشمن نظامی؛ و تمایز میان امتناع از مشارکت در جنگ و اقداماتی که به کشته‌شدن هم‌وطنان می‌انجامد.

مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا، در سخنرانی خود در آتن، در برابر چشم‌انداز آکروپلیس، به رویدادی در ۲۵ قرن پیش بازمی‌گردد، اشاره کرد: لشکرکشی خشایارشاه به یونان و آتش‌گرفتن نیایشگاه‌های آتن در سال ۴۸۰ پیش از میلاد.

من به میل خود از ایران نرفتم؛ رانده شدم. برای نجات جانم گریختم و تبعید، سهم من از وطنی شد که دوست اش داشتم. خطرها و رنج‌های آن گریز، خود کتابی است؛ روایتی که نوشته‌ام و شاید روزی منتشر کنم.

برلین. هانا آرنت، ۲۷ ساله، در سلول گشتاپو نشسته است. به‌خاطر کاری که رژیم نازی آن را خیانت می‌داند دستگیر شده است: مطالعه درباره یهودستیزی.هشت روز بازجویی شد. سپس، با ترکیبی از شانس و دلسوزی یک افسر ، آزاد شد. بلافاصله از آلمان گریخت؛ اول به چکسلواکی . سپس به فرانسه. و وقتی فرانسه به دست نازیها افتاد ، به‌عنوان «بیگانه دشمن» در اردوگاهی در پیرنه بازداشت شد

مصطفی میرسلیم، در آخرین افاضات خود، بحث «انفال» را پیش کشیده است. او با توسل به تعاریف فقهی، سعی دارد این‌گونه القا کند که منابع زیرزمینی و ثروت‌های طبیعی این سرزمین نه متعلق به مردم، که ملکِ طلق «ولی‌فقیه» و در اختیار حکومت است.

رییس جمهوری روسیه در ملاقات با مسعود پزشکیان گفته است که حاضر است تمام توان خود را برای پایان دادن به جنگ میان تهران و واشنگتن به کار بگیرد. اما آیا مسکو در پی میانجیگری است یا می‌خواهد از نیاز جمهوری اسلامی به خروج از جنگ در معاملۀ بزرگ‌تری با آمریکا استفاده کند؟

چیز زیادی از زندگی نمی‌خواهد؛ یک اتاق تمیز، اجاره‌ای که از پسش بربیاید و صاحبخانه‌ای که نگوید باید دنبال جای دیگری بگردد. فرهاد ۶۱ساله است و سال‌ها کار فنی و ساختمانی کرده، اما هیچ‌وقت درآمدش به خرید خانه نرسید. حالا در اتاقی کوچک زندگی می‌کن

«بنیاد فریدریش ناومان برای آزادی آگاهانه تصمیم گرفته است که جایزهء امسال را نه به یک فرد، بلکه به مردم ایران اهدا کند. ما بر آنیم تا از اشتیاق به آزادیِ صدها هزار انسانی که برای سرنگونی رژیم جنایتکار حاکم بر ایران جان خود را به خطر انداخته‌اند، تجلیل کنیم.

اصغر فرهادی پرسیده است: «چه کسی از شما خواست بیایید و ما را نجات دهید؟» پاسخ من روشن است: «من خواستم!» من، یک ایرانی، خواستم جهان صدای مردم کشورم را بشنود و در برابر سرکوب آنان بی‌تفاوت نماند

یکی از پرسش‌های اساسی درباره سیاست خارجی رژیم ایران این است که چرا مذاکره رژیم ایران با ایالات متحده امریکا و شرکای آن، حتی در شرایطی که فشارهای اقتصادی و نظامی افزایش یافته‌اند، تا این اندازه غیر قابل اعتماد، دشوار، ناپایدار و پرهزینه است.