یادداشت روز

اخیراً شاهزاده رضا پهلوی طی یادداشتی اعلام داشته اند که «در روزهای اخیر، چند گروه‌ تجزیه‌طلب – که در کارنامهء‌ بعضی از آنها همکاری با خمینی و صدام، هر دو، به چشم می‌خورد- ادعاهایی موهوم و سخیف را دربارهء تمامیت ارضی و یگانگی ملی ایران مطرح کرده‌اند. چنانکه بارها تأکید کرده‌ام، حفظ و دفاع از تمامیت ارضی ایران، اصلی خدشه‌ناپذیر است. ما بر سر یکپارچگی و تمامیت ارضی ایران نه با کسی مذاکره می‌کنیم و نه ذره‌ای از آن کوتاه می‌آییم».

دیروز که عکس تو را در کنار شاهزاده رضا پهلوی دیدم هم یکه خوردم و هم غرق شادمانی شدم. چرا که از یکسو فکر نمی کردم که، آماده برای شنیدن طعنه های این و آن، به این دیدار رفته باشی و، از سوی دیگر، می دانستم که اگر قرار است توفیقی برای ملت ما در خلاصی از شر حکومت اسلامی و رسیدن کم هزینه به حکومتی سکولار دموکرات وجود داشته باشد، راهی جز همکاری با شاهزاده باقی نمانده است.

از جانب مهستان سکولار دموکرات ها، به ایرانیان ساکن همهء کشورهای جهان که در این چند روزه به جهانیان فهماندند که «اکثریت ملت ایران راه آیندهء خود را به رهبری شاهزاده رضا پهلوی انتخاب کرده است. من، بعنوان جزء کوچکی از این مردم متکثر، امروز می خواهم در مورد همان نکته ای صحبت کنم که آگاه و ناآگاه بوسیلهء مخالفان حضور فعال شاهزاده در مبارزه علیه رژيم متحاور و اشغالگر اسلامی بیان می شود.

ایران در آستانهء وضعیتی ایستاده که دیر یا زود می تواند به «گذار سیاسی» بیانجامد. نشانه های فرسایش اقتدار رژیم اسلامی، شکاف در ساختار حکمرانی، و گسترش نارضایتی اجتماعی همگی حکایت از آن دارند که کشور ممکن است وارد مرحله ای شود که در آن خطر اصلی نه استمرار وضع موجود، بلکه احتمال خلاء قدرت باشد

به نظر می رسد که در شرایط فعلی سیاسی، بی راه نیست که خود بپرسیم: «در تنگنای پس از جنگ 12 روزه و کشته شدن حدود 50 تن از سران نظامی و اتمی رژیم، و پناه بردن رهبر انقلاب به سوراخ موش، و نیز در شرایط جهانی کنونی، یعنی در بحبوحهء لشگرکشی امریکا به خلیج فارس و تهدیدهای دائم روانه از هر سو برای سرنگونی حکومت، چرا رهبر جنایتکار رژیم، و البته نه تنها او، تصمیم گرفته اند دست به قتل عام مردم معترض در خیابان های ایران زده

برخی از اهل قلم در مطالب خود چنین نظر می دهند که مخالفین گوناگون رژيم اسلامی، بحای دست زدن به عملی «دموکراتیک» و اتخاد علیه این رژیم، بجان هم افتاده اند. وبرخی از آنها نیز علت این وضع را در وجود ریشه‌های تمامیت‌خواهی در میان مخالفان دانسته اند.

در روزهای گذشته بیانیهء جدیدی از جانب آقای میرحسین موسوی منتشر شده است. او مهمترین شخصیت انتخاباتی سال ۱۳۸۸ و رهبر مخالفان گردآمده در «جنبش سبز» محسوب می شود و بسیارانی ایشان را رهبر حریان اصلاح طلبی بشمار می آورند؛ جریانی که می تواند، در کنار شخصیت های اصلاح طلب دیگری همچون آقایان خاتمی، روحانی و تاج زاده، راه حلی را برای خروج کشور از شرایط مهلک و بی آیندهء کنونی ارائه کنند

این نکته امری آشکار است که، در وضعیت کنونی ایران، نقش بلامنازع شاهزاده رضا پهلوی به‌عنوان صاحب عاملیت و «حقانیت» (که در گفتار سیاسی رایج به‌صورت واژهٔ آخوندیِ «مشروعیت» جا افتاده و این مقاله نیز، ناگزیر و برای سهولت بیان، همان واژه را به کار می‌برد) نه از مسیرهای کلاسیکِ وابسته به نهادهای رسمی، بلکه از دل «فروپاشی منابع دیگر ممکن مشروعیت» پدید آمده است.

ایران روزهایی را سپری می‌کند که تک‌تک برگ‌های تقویمش از ابتدای دی‌ماه ۱۴۰۴، بوی خون و قیام ملی می‌دهد و ایرانیان شاهد روزهایی‌اند که نمونه کشتار انجام‌گرفته را تنها حمله یک دشمن خارجی می‌توانست رقم زده باشد.

در حالی که گزارش‌ها از کشته شدن هزاران نفر در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ حکایت دارد، مسعود پزشکیان تنها ۱۱ روز پس از اوج خشونت‌ها، جامعه پزشکی را به پذیرش روایت رسمی فرامی‌خواند و بر لزوم مداخلات سلامت روان برای آرام‌سازی جامعه تأکید می‌کند