یادداشت روز

ایالات متحده‌ بیش از بیست ناو جنگی برای تشدید محاصره‌ی اقتصادی رژيم اسلامی در اطراف تنگه‌ هرمز مستقر کرده. با اینهمه رژیم تهران با ناامن‌ کردن این آبراه بین‌المللی به دنبال امتیاز گرفتن از ترامپ است.

در یاداشت هفته گذشته به اختصار توضیح دادم ؛ ایران یکی از بزرگ‌ترین دارندگان ذخایر نفت و گاز جهان است. در کنار آن، ذخایر قابل توجه مس، سنگ‌آهن، روی، سرب و دیگر مواد معدنی، موقعیت جغرافیایی ممتاز، دسترسی به آب‌های آزاد و نیروی انسانی تحصیل‌کرده، مجموعه‌ای از ظرفیت‌هایی را ساخته‌اند که می‌توانستند پایه‌ی یکی از اقتصادهای قدرتمند منطقه باشند.

برای شناخت حقوق ایران در کاسپین، باید از زمانی آغاز کرد که این برابری وجود نداشت. در عهدنامه ترکمانچای، ۲۲ فوریه ۱۸۲۸، در دوره فتحعلی‌شاه قاجار، در کنار حق کشتیرانی تجاری دو طرف، امتیاز حضور کشتی‌های جنگی در کاسپین عملا در اختیار روسیه تزاری قرار گرفت

اما خروج از بن‌بست رژيم اسلامی نیازمند بازگشت مردم ایران به صحنۀ سیاست است و مجلس مؤسسان می‌تواند به مطالبه‌ای ملی برای تبدیل این بازگشت به یک فرایند سیاسی سازمان‌یافته و دموکراتیک برای گذار به دموکراسی بدل شود.

وقتی پول هر روز بی‌ارزش‌تر می‌شود، فروپاشی از خیابان شروع نمی‌شود، از سبد خرید مردم شروع می‌شود. از لحظه‌ای که حقوق دیگر به آخر ماه نمی‌رسد. از جایی که آینده از تقویم حذف می‌شود. این همان نقطه‌ای است که جامعه وارد یک سقوط آرام می‌شود؛ سقوطی که دیده نمی‌شود، اما همه آن را زندگی می‌کنند.

مسعود نیلی اقتصاددان: «ایران ۶۵ میلیون نفر نیروی کار دارد که ۴۰ میلیون نفرشان هیچ مشارکتی در کار و اقتصاد ندارند و فقط حدود ۲۵ میلیون نفر در این چرخه هستند».

یکی از حساس‌ترین و تعیین‌کننده‌ترین مراحل در حیات رژیم‌های اقتدارگرا، دوره انتقال قدرت پس از حذف، مرگ یا کاهش نقش رهبر مسلط است. در چنین نظام‌هایی، پایداری سیاسی صرفاً به قواعد رسمی و ترتیبات حقوقی وابسته نیست،

تاریخ به قدرت‌های منطقه‌ای وامی‌گذارد که یکی دوبار بار نفس بکشند، نه بیشتر. پیام تاریخ جنگ با قدرت های بزرگ‌، اغلب ابن بوده است: شکست نخوردن را با پیروزی اشتباه نگیر؛ زنده‌ماندن از یک رویارویی را با پایان‌یافتن ماجرا اشتباه نگیر.

دولت پزشکیان «لایحه رژیم حقوقی دریای کاسپین» را تنظیم و قصد ارسال آن به مجلسِ شورایِ «تعطیل» شده را دارد که به موجب آن سهم ایران در دریای کاسپین به شکل قابل توجهی از دست می‌رود و از 20% به کمتر از 5% کاهش می‌یابد.

روزنامه‌ واشنگتن‌ پست ۳۰ ژوئیه در یادداشتی با عنوان « استراتژی ترامپ کار می‌کند، اما استراتژی معاونش نه!» به قلم مارک تیسن به انتقاد از رویکرد جی‌دی ونس معاون اول ریاست جمهوری ایالات متحده‌ آمریکا در مقابل جمهوری اسلامی پرداخته است.