Today_talk
نزدیک به نیم قرن پس از انقلاب ۱۳۵۷، رژيم اسلامی با هم‌زمانی دو بحران بی‌سابقه روبروست: در داخل، جامعۀ ایران بیش از هر زمان از نظم دینی فاصله گرفته و در منطقه، معماری قدرتی که تهران طی دهه‌ها بنا کرده بود در حال فروریختن است
در سپهر سیاسی ایران کمتر مفاهیمی را می‌توان یافت که چونان «جمهوری» و «مشروطه» دچار کژتابی نظری و سیاسی باشند. این کژتابی‌ها نه تنها در یادداشت‌های ژورنالیستی، مناقشه‌های رسانه‌ای و جدل‌های فضای مجازی بازتاب یافته که در نوشته‌های کمابیش جدی‌تر ما ایرانیان هم بسیار پربازتاب بوده است
هفته گذشته یادداشتی درباره ترانه «توهم توطئه» در فیس بوک شخصی نوشته و آن را منتشر کردم؛ ترانه‌ای از فرزاد فتاحی که با صدای داریوش منتشر شد و واکنش‌های زیادی برانگیخت. آن نوشته در مدت کوتاهی نزدیک به سیصد هزار بازدید داشت و بحث‌های فراوانی زیر آن شکل گرفت
زمانهء تلخ وغریبی است .زمانه ای که مارا چنان درروزمرگی گرفتار ساخته که براحتی از کنار بزرکترین درد های اجتماعی می گذریم بی آنکه اندک درنگی بر آنها بنمائیم وبه نتیجه حاصل از این درد فکر کنیم. گویا ما به اصطلاح روشنفکران و جریان های سیاسی مسائل عمیق تری داریم که بر این دیده ها وشنیده ها ارجح ترهستند.
ایالات متحده بیش از بیست ناو جنگی برای تشدید محاصره‌ی اقتصادی رژيم اسلامی در اطراف تنگه هرمز مستقر کرده. با اینهمه رژیم تهران با ناامن کردن این آبراه بین‌المللی به دنبال امتیاز گرفتن از ترامپ است.
در یاداشت هفته گذشته به اختصار توضیح دادم ؛ ایران یکی از بزرگ‌ترین دارندگان ذخایر نفت و گاز جهان است. در کنار آن، ذخایر قابل توجه مس، سنگ‌آهن، روی، سرب و دیگر مواد معدنی، موقعیت جغرافیایی ممتاز، دسترسی به آب‌های آزاد و نیروی انسانی تحصیل‌کرده، مجموعه‌ای از ظرفیت‌هایی را ساخته‌اند که می‌توانستند پایه‌ی یکی از اقتصادهای قدرتمند منطقه باشند.
برای شناخت حقوق ایران در کاسپین، باید از زمانی آغاز کرد که این برابری وجود نداشت. در عهدنامه ترکمانچای، ۲۲ فوریه ۱۸۲۸، در دوره فتحعلی‌شاه قاجار، در کنار حق کشتیرانی تجاری دو طرف، امتیاز حضور کشتی‌های جنگی در کاسپین عملا در اختیار روسیه تزاری قرار گرفت
اما خروج از بن‌بست رژيم اسلامی نیازمند بازگشت مردم ایران به صحنۀ سیاست است و مجلس مؤسسان می‌تواند به مطالبه‌ای ملی برای تبدیل این بازگشت به یک فرایند سیاسی سازمان‌یافته و دموکراتیک برای گذار به دموکراسی بدل شود.
وقتی پول هر روز بی‌ارزش‌تر می‌شود، فروپاشی از خیابان شروع نمی‌شود، از سبد خرید مردم شروع می‌شود. از لحظه‌ای که حقوق دیگر به آخر ماه نمی‌رسد. از جایی که آینده از تقویم حذف می‌شود. این همان نقطه‌ای است که جامعه وارد یک سقوط آرام می‌شود؛ سقوطی که دیده نمی‌شود، اما همه آن را زندگی می‌کنند.
مسعود نیلی اقتصاددان: «ایران ۶۵ میلیون نفر نیروی کار دارد که ۴۰ میلیون نفرشان هیچ مشارکتی در کار و اقتصاد ندارند و فقط حدود ۲۵ میلیون نفر در این چرخه هستند».
