یادداشت روز

یکی از حساس‌ترین و تعیین‌کننده‌ترین مراحل در حیات رژیم‌های اقتدارگرا، دوره انتقال قدرت پس از حذف، مرگ یا کاهش نقش رهبر مسلط است. در چنین نظام‌هایی، پایداری سیاسی صرفاً به قواعد رسمی و ترتیبات حقوقی وابسته نیست،

تاریخ به قدرت‌های منطقه‌ای وامی‌گذارد که یکی دوبار بار نفس بکشند، نه بیشتر. پیام تاریخ جنگ با قدرت های بزرگ‌، اغلب ابن بوده است: شکست نخوردن را با پیروزی اشتباه نگیر؛ زنده‌ماندن از یک رویارویی را با پایان‌یافتن ماجرا اشتباه نگیر.

دولت پزشکیان «لایحه رژیم حقوقی دریای کاسپین» را تنظیم و قصد ارسال آن به مجلسِ شورایِ «تعطیل» شده را دارد که به موجب آن سهم ایران در دریای کاسپین به شکل قابل توجهی از دست می‌رود و از 20% به کمتر از 5% کاهش می‌یابد.

روزنامه‌ واشنگتن‌ پست ۳۰ ژوئیه در یادداشتی با عنوان « استراتژی ترامپ کار می‌کند، اما استراتژی معاونش نه!» به قلم مارک تیسن به انتقاد از رویکرد جی‌دی ونس معاون اول ریاست جمهوری ایالات متحده‌ آمریکا در مقابل جمهوری اسلامی پرداخته است.

وقتی پول هر روز بی‌ارزش‌تر می‌شود، فروپاشی از خیابان شروع نمی‌شود، از سبد خرید مردم شروع می‌شود. از لحظه‌ای که حقوق دیگر به آخر ماه نمی‌رسد. از جایی که آینده از تقویم حذف می‌شود. این همان نقطه‌ای است که جامعه وارد یک سقوط آرام می‌شود؛ سقوطی که دیده نمی‌شود، اما همه آن را زندگی می‌کنند.

تعریف‌های گوناگونی از «ملی‌گرایی» (Nationalism) و «ایران‌گرایی» (Iranism)در منابع ایرانی و غیرایرانی وجود دارد که گاه تفاوت‌ها و حتی تضادهای چشمگیری با یکدیگر دارند. از این رو، لازم می‌دانم در ابتدا برداشت خود را از این دو مفهوم روشن کنم و بر همین مبنا موضوع را پیش ببرم.

تلگراف خبر داد مقام‌های بریتانیایی افرادی مرتبط با نهادهای اطلاعاتی جمهوری اسلامی را هنگام ورود به این کشور با قایق‌های مهاجران رهگیری کرده‌اند. وزارت کشور بریتانیا بدون تایید جزئیات این گزارش اعلام کرد افراد ورودی با قایق‌های کوچک تحت بررسی‌های امنیتی سخت‌گیرانه قرار می‌گیرند.

ایران‌اینترنشنال به اطلاعاتی اختصاصی درباره جزییات دیدار مسعود پزشکیان، رییس دولت در جمهوری اسلامی، با مجتبی خامنه‌ای، سومین رهبر جمهوری اسلامی، دست یافته است.

بسیاری از تاریخ‌نگاران، انقلاب مشروطه را هم‌سنگ انقلاب‌های لیبرال اروپا می‌دانند. تردیدی نیست که مشروطه نقطه عطفی در تاریخ ایران بود؛ همان بیداری شکوهمندی که مردمی را که قرن‌ها در خوابی عمیق فرو رفته بودند، تکان داد و آنان را با مفاهیمی چون قانون، آزادی، حقوق شهروندی و حکومت مسئول آشنا ساخت.

ادبیات معاصر اقتدارگرایی نشان می‌دهد که بقای نظام‌های سیاسی صرفاً بر ظرفیت اعمال خشونت و کنترل امنیتی استوار نیست. در بسیاری از موارد، دوام قدرت بیش از آنکه حاصل سرکوب مستقیم باشد، نتیجه توانایی حکومت‌ها در مدیریت احساسات، شکل‌دهی به حافظه جمعی و سازمان‌دهی فرهنگ سیاسی است