دهم مهرماه در گاهشمار خورشیدی، برابر با «مهرروز از مهرماه» روز برگزاری جشن کهن مهرگان است؛ جشنی که خاستگاه آن یکی از کهن‌ترین داستان‌های اساطیری ایران است؛ آن روز که فریدون بر ضحاک شورید و آن‌گونه که فردوسی روایت می‌کند، «به کوه دماوند کردش به بند».
هزاران سال است که مهرگان، جشن «ستایش روشنائی»، و «وفای به پیمان» تا امروز با ایرانیان راه آمده است، از دوران های باستانی که مردمان سرخوش و آزاد در آتشکده ها آتش بر می افروختند و در کوچه ها و گذرگاه ها به رقص و پایکوبی می پرداختند؛ تا زمان هایی که از ترس شیخ و محتسب آن را به خانه های خود کشانده بودند و تا امروز که زیر سلطه ی حکومتی مذهبی صدای ملی گرایی بلند کرده و میراث ملی خویش را پاس می دارند.
