فرهنگ و هنر

امروز، در چهل و هشتمین کمیته میراث جهانی یونسکو، که در کره جنوبی برگزار می شود، «دژ الموت» در فهرست جهانی یونسکو به ثبت رسید.

خیام‌خوانی بوشهر در سال‌های اخیر به یکی از شناخته‌شده‌ترین جلوه‌های موسیقی جنوب ایران تبدیل شده است. انتشار گسترده اجراهای جمعی، حضور «خیامی» در برنامه‌های عمومی و نقش رویدادهایی مانند جشنواره «کوچه»، این شیوه موسیقایی را به مخاطبانی رسانده که شاید پیش‌تر نام آن را هم نشنیده بودند.

گوشواره‌هایی که زندایا (Zendaya)، بازیگر آمریکایی در رویدادی در لندن بر گوش داشت را زرگران ایران باستان حدود سه هزار سال پیش ساخته بودند. مسیری که این طلای باستانی از حوالی سقز در استان کردستان تا ویترین جواهرات لوکس و پوشش یک ستاره هالیوود پیمود، به یکی از تلخ‌ترین حسرت‌های باستان‌شناسی ایران بازمی‌گردد

روز گذشته ایزدی مدیرکل دفتر ثبت آثار در گفتگویی با خبرگزاری ها اعلام کرده که تا پنج سال آینده، دیوار ۲۰۰ کیلومتری گرگان برای ثبت به یونسکو فرستاده خواهد شد.*

چهل‌وهشتمین اجلاس کمیته میراث جهانی یونسکو از ۲۹ تیر تا ۷ مرداد ۱۴۰۵ (۲۰ تا ۲۹ ژوییه ۲۰۲۶) به مدت ۱۰ روز در شهر بوسان کره جنوبی برگزار و پرونده ۳۰ اثر جدید از کشورهای مختلف جهان برای ثبت در فهرست میراث جهانی بررسی خواهد شد. یکی از این پرونده‌ها «منظر فرهنگی و تاریخی قلعه‌ها و استحکامات مرتبط الموت» است.

اگر یک سیاح خارجی یک قرن پیش پا به تهران، اصفهان، تبریز یا شیراز می‌گذاشت، تقریبا هیچ بخشی از زندگی روزمره را بدون صنایع‌دستی زیبای ایرانی نمی‌دید. فرش یا گلیم زیر پا دستباف بود، پارچه لباس‌ها در کارگاه‌های محلی بافته شده بود

در میان آیین‌ها و جشن‌های ایرانی، جشن تیرگان از این جهت که نامش با آرش کمانگیر، یکی از اسطوره‌های بی‌بدیل این سرزمین، پیوند خورده است، جایگاهی ویژه دارد. این جشن که موعدی برای پاسداشت باران، آب و روشنایی نیز به شمار می‌رود

پس از وقوع انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷، برخی شاخه‌های هنری در ایران مانند هنرهای پیکره‌نگاری و مجسمه‌سازی به دلیل رویکرد ایدئولوژیک حاکمیت و حساسیت‌های مذهبی به حاشیه رانده شدند.

حدود دو سال پیش بود که فعالان میراث فرهنگی ضمن ابراز نگرانی از وضعیت نامناسب گراند هتل قزوین، از واگذاری این بنای تاریخی به یک سرمایه‌گذار خصوصی در فرایندی غیرشفاف خبر دادند و اعلام کردند که به بهانه راه‌اندازی کارگاه مرمت، دور این بنا حصارکشی شده است.

هنر گچ‌بری در ایران از روزگار باستان تا امروز، یکی از روشن‌ترین آینه‌های تحولات فرهنگی، مذهبی و سیاسی این سرزمین بوده است. این هنر در دوره‌های هخامنشی، اشکانی و به‌ویژه ساسانی، افزون بر کارکرد تزیینی، ابزاری برای نمایش قدرت سیاسی، روایت‌های اسطوره‌ای و بازنمایی جهان‌بینی حاکم به شمار می‌رفت