در سالهای اخیر، واژه «آلترناتیو» بیش از هر زمان دیگری وارد ادبیات سیاسی ایران شده است. جامعهای که از تداوم وضعیت موجود به ستوه آمده، بهدنبال نیرویی است که بتواند گذار را نه فقط در سطح شعار، بلکه در عرصه عمل ممکن سازد
این روزها، واژهای بیش از هر زمان دیگری در گفتار سیاسی ایرانیان تکرار میشود: «آلترناتیو».
ایران در آستانهء وضعیتی ایستاده که دیر یا زود می تواند به «گذار سیاسی» بیانجامد. نشانه های فرسایش اقتدار رژیم اسلامی، شکاف در ساختار حکمرانی، و گسترش نارضایتی اجتماعی همگی حکایت از آن دارند که کشور ممکن است وارد مرحله ای شود که در آن خطر اصلی نه استمرار وضع موجود، بلکه احتمال خلاء قدرت باشد
