در سالهای اخیر و بهویژه در دورههای بحرانی اقتصادی و حتی پس از بحرانهای اقتصادی و شوکهای ساختاری، بازار کار ایران با یک الگوی تکرارشونده اما عمیقترمواجه شده است؛ «خروج سریعتر زنان از اشتغال پایدار، تثبیت حضور آنان در بازار کار غیررسمی و تشدید همزمان فقر و ناامنی شغلی در میان زنان.»
رسانههای داخلی از کاهش بیسابقه مشارکت اقتصادی زنان در ایران خبر داده و آن را نشانه عقبرانده شدن دوباره زنان از اقتصاد رسمی و غیررسمی دانستهاند.
همزمان با ارسال تصاویر و گزارشهایی برای ایندیپندنت فارسی که حاکی از بازگشت ونهای گشت ارشاد به خیابانهای شهرهای مختلف ایران است، رسانههای داخلی ایران گزارش دادند که شماری از نمایندگان مجلس شورای اسلامی در حال گنجاندن برخی مفاد قانون سرکوبگرانه «عفاف و حجاب» در لایحه «منع خشونت علیه زنان»اند.
انجمن قلم آمریکا، روز سهشنبه ۲۲ اردیبهشت در تازهترین گزارش خود از «شاخص آزادی نوشتن» اعلام کرد جمهوری اسلامی ایران پس از چین، دومین زندان نویسندگان در جهان است و دو برابر میانگین جهانی، زنان اهل قلم را زندانی کرده است.
بر اساس گزارش مشترک سازمان «حقوق بشر ایران» مستقر در نروژ و سازمان «با هم علیه مجازات اعدام» مستقر در پاریس، که روز دوشنبه ۲۴ فروردین منتشر شد، این «بالاترین» تعداد اعدام طی یکسال در ایران از سال ۱۳۶۸ تاکنون است.
از آنجا کمبود آهن علائم خیلی مشخصی ندارد و حتی احساس خستگی، ریزش مو، سردرد و سردی دستوپا هم میتواند نشانه پنهان آن باشد، اغلب نادیده یا با مشکل دیگری اشتباه گرفته میشود.
آیا حاکمیت حق دارد از بدن زن ایرانی برای حل بحرانهای امنیتی و دیپلماتیک خود هزینه بگیرد؟ چرا طرحی که مدعی «ساماندهی اتباع بیگانه» است
به دلیل ابهام عمدی آمار اعتیاد زنان با برآوردهایی پراکنده از ۵.۴ تا ۱۰ درصد کل معتادان (۲۸۰ تا ۴۵۰ هزار نفر) و غیبت کامل دادههای تفکیکشده برای زنان متجاهر ـ کارشناسان از نادیدهگرفتن سیستماتیک این گروه سخن میگویند
