نقد

تقریباً همه ما خود را طرفدار آزادی بیان و مدافع نقد می‌دانیم؛ اما این باور معمولاً تا جایی دوام می‌آورد که نوک نقد به‌سوی خودمان، رهبر محبوب مان یا جریان سیاسی مورد علاقه‌مان برنگشته باشد.

وقتی، برای نقد یک شخصیت سیاسی، حرف مستند، تناقض روشن، و عملکرد قابل استنادی پیدا نمی‌شود، بعضی‌ها به ساده‌ترین و در عین حال بی‌انصافانه‌ترین روش پناه می‌برند: فرضیه می‌سازند، احتمال می‌تراشند، چند «اگر» و «شاید» از جیب خود بیرون می‌آورند و بعد همان ساخته‌های ذهنی را به‌عنوان نقطه‌ضعف طرف مقابل عرضه می‌کنند.