در روزهایی که آتش جنگ بر فراز ایران سایه افکنده و دامنهء درگیریها هر روز گستردهتر میشود، طبیعی است که افکار عمومی تنها نگران بمبارانها نباشد؛ بلکه از خود بپرسند که هدف نهایی سیاست مداران امریکا از این جنگ چیست؟
در تاریخ ملتها، لحظههایی فرا میرسد که زمان دیگر با ساعت و تقویم سنجیده نمیشود؛ با رنج مردم سنجیده میشود. گویی تاریخ نفس خود را در سینه حبس میکند و در انتظار تصمیم یک ملت میایستد. ایرانِ امروز ما، بیش از هر زمان دیگری، در چنین نقطهای ایستاده است.
در روزهایی که تحولات بزرگی در روابط جمهوری اسلامی و ایالات متحده رخ میدهد، بسیاری از نگاهها به واشنگتن، تهران، بروکسل، بورگناشتوک و تلآویو دوخته شده است.
پرسشی که عنوان این مقاله را ساخته همانی است که در هفتههای اخیر بارها در انتقادات و پرسش های خوانندگان مقالات من مطرح شده و در برخی از آنها، بهدرستی، به تفاوت میان «سلطنت» «پادشاهیخواهی» و «پادشاهی مشروطه» اشاره شده است؛ تفاوتی که در نوشتهء پیشینی از من به اندازهء کافی تفکیک نشده بود. از همینرو، این یادداشت تلاشی است برای توضیح و اصلاح آن برداشت.
دیروز که عکس تو را در کنار شاهزاده رضا پهلوی دیدم هم یکه خوردم و هم غرق شادمانی شدم. چرا که از یکسو فکر نمی کردم که، آماده برای شنیدن طعنه های این و آن، به این دیدار رفته باشی و، از سوی دیگر، می دانستم که اگر قرار است توفیقی برای ملت ما در خلاصی از شر حکومت اسلامی و رسیدن کم هزینه به حکومتی سکولار دموکرات وجود داشته باشد، راهی جز همکاری با شاهزاده باقی نمانده است.
در پی اعتراض جمعی از بازاریها و کسبه تهران به افزایش قیمت دلار و بیثباتی در وضعیت اقتصادی، حرکت اعتراضی در شهرها و مناطق مختلف برای بازیابی حقوق اساسی، کرامت انسانی، عدالت، حل مشکلات اقتصادی، خواست دموکراسی و آزادی راه افتاده است.
