در سپهر سیاسی ایران کمتر مفاهیمی را میتوان یافت که چونان «جمهوری» و «مشروطه» دچار کژتابی نظری و سیاسی باشند. این کژتابیها نه تنها در یادداشتهای ژورنالیستی، مناقشههای رسانهای و جدلهای فضای مجازی بازتاب یافته که در نوشتههای کمابیش جدیتر ما ایرانیان هم بسیار پربازتاب بوده است
هفته گذشته یادداشتی درباره ترانه «توهم توطئه» در فیس بوک شخصی نوشته و آن را منتشر کردم؛ ترانهای از فرزاد فتاحی که با صدای داریوش منتشر شد و واکنشهای زیادی برانگیخت. آن نوشته در مدت کوتاهی نزدیک به سیصد هزار بازدید داشت و بحثهای فراوانی زیر آن شکل گرفت
مهمترین شاخصهها و ویژگیهای سیاسی و اجتماعی در یک سال گذشته با پتانسیل تأثیرگذاری راهبردی و استراتژیک بر روندهای کلان و سرنوشت کشور در نگاهی گذرا، بسیار فشرده و تیتروار. این موارد کرونولوژیک و به ترتیب وقوع زمانی و یا به ترتیب اهمیت آورده نشدهاند.
رخدادی که این هفته در آلمان اتفاق افتاد، در نگاه نخست، شاید تنها یک حرکت سطحی، هیجانی و کماهمیت به نظر برسد: پرتاب سس گوجه فرنگی به سوی شاهزاده رضا پهلوی.
به موازات ادامه جنگ در ایران خبرهای نگرانکنندهای از زندانهای این کشور میرسد. گفته میشود که وضعیت مدیریت زندان اوین مختل شده و زندان فشافویه در اثر حمله به اطراف آن دارای وضعیت نامساعدی است.
