پایان زمستان و تاریکی و آغاز بهار و روشنایی که در گاهشمار جلالی از نخستین روز فروردین شروع میشود و «نوروز» نام دارد، با رسیدن به ششمین روز یا همان «خرداد روز» به اوج میرسد، زیرا ایرانیان باستان آن را به عنوان «روز نوروز بزرگ» میشناختند
در فرهنگ ایران باستان، نوروز تنها آغاز سال نو نبود، بلکه مجموعهای از آیینهای پیوسته با طبیعت را در بر میگرفت؛ آیینهایی که در آخرین روزهای سال زمین، آب و نیاکان را در کانون توجه قرار میدادند
سال ۱۴۰۵ هجری خورشیدی، مطابق با سال ۲۵۸۵ شاهنشاهی، در گاهشماری دوازدهحیوانی با نماد «اسب» شناخته میشود. نامگذاری سالها بر پایه نمادهای حیوانی در آمیزهای از باورهای اسطورهای، دانش نجومی و طبیعت ریشه دارد؛ سنتی که از دیرباز در میان فرهنگهای مختلف مشرقزمین، بهویژه در گستره جاده ابریشم، رواج داشت.
صدای جنگ در گوشه گوشه های سرزمین ما شنیده میشود و سایهٔ اضطراب بر زندگی مردم افتاده است. جنگ همیشه تلخ است؛ حتی وقتی که بخشی از مردم آن را راهی برای پایان یک رنج بزرگ میدانند و بخشی دیگر از آن هراس دارند
