مهم‌ترین شاخصه‌ها و ویژگی‌های سیاسی و اجتماعی در یک سال گذشته با پتانسیل تأثیرگذاری راهبردی و استراتژیک بر روندهای کلان و سرنوشت کشور در نگاهی گذرا، بسیار فشرده و تیتروار. این موارد کرونولوژیک و به ترتیب وقوع زمانی و یا به ترتیب اهمیت آورده نشده‌اند.
بیانیهء اخیر کانون نویسندگان ایران، همچون بسیاری از بیانیه‌های مشابه سال‌های گذشته، در محکوم کردن جنگ، مداخله خارجی و سرکوب حکومتی تردیدی به خود راه نمی‌دهد. در این بخش، کمتر انسان آزادی خواهی را می‌توان یافت که با آن مخالفت کند.
در سال‌های اخیر ایران، کشور عزیزمان، شاهد یکی از مداوم ترین و پرهزینه ترین موج‌های اعتراض در تاریخ معاصر خود بوده است. نسلی به میدان آمده که، نه تنها خواهان اصلاح، بلکه در پی دگرگونی بنیادین ساختار سیاسی است. با این‌حال، با وجود این همه ایستادگی و استمرار، پرسش اساسی همچنان پابرجاست: آیا به نقطهء قاطع گذار رسیده‌ایم؟
در سال‌های اخیر، واژه «آلترناتیو» بیش از هر زمان دیگری وارد ادبیات سیاسی ایران شده است. جامعه‌ای که از تداوم وضعیت موجود به ستوه آمده، به‌دنبال نیرویی است که بتواند گذار را نه فقط در سطح شعار، بلکه در عرصه عمل ممکن سازد
این روزها، واژه‌ای بیش از هر زمان دیگری در گفتار سیاسی ایرانیان تکرار می‌شود: «آلترناتیو».
امروز ایران در بزنگاهی سرنوشت‌ساز ایستاده است. جمهوری اسلامی، پس از دهه‌ها اتلاف و نابودی سرمایه‌های ملی در مسیر سیاست‌های ماجراجویانه و ورشکسته‌ی خود، تورم، فقر، ناامنی، فساد و بی‌عدالتی را به ابزار سرکوب و وسیله‌ای برای فرسایش و تحقیر مردم بدل کرده است.
