اقتصاد

گاهی یک خبر، فقط یک خبر نیست، پشت چند خط کوتاه، زندگی انسانی قرار دارد که شاید مدت‌ها ترسیده، سکوت کرده و کمک خواسته، اما صدایش به جایی نرسیده است. خبرهای تلخ مربوط به آزار و خشونت علیه زنان، هر بار با نامی تازه منتشر می‌شوند و هر بار جامعه برای مدتی کوتاه شوکه می‌شود، اما بعد، همه‌چیز به فراموشی سپرده می‌شود.

در یاداشت هفته گذشته به اختصار توضیح دادم ؛ ایران یکی از بزرگ‌ترین دارندگان ذخایر نفت و گاز جهان است. در کنار آن، ذخایر قابل توجه مس، سنگ‌آهن، روی، سرب و دیگر مواد معدنی، موقعیت جغرافیایی ممتاز، دسترسی به آب‌های آزاد و نیروی انسانی تحصیل‌کرده، مجموعه‌ای از ظرفیت‌هایی را ساخته‌اند که می‌توانستند پایه‌ی یکی از اقتصادهای قدرتمند منطقه باشند.

وقتی پول هر روز بی‌ارزش‌تر می‌شود، فروپاشی از خیابان شروع نمی‌شود، از سبد خرید مردم شروع می‌شود. از لحظه‌ای که حقوق دیگر به آخر ماه نمی‌رسد. از جایی که آینده از تقویم حذف می‌شود. این همان نقطه‌ای است که جامعه وارد یک سقوط آرام می‌شود؛ سقوطی که دیده نمی‌شود، اما همه آن را زندگی می‌کنند.

مسعود نیلی اقتصاددان: «ایران ۶۵ میلیون نفر نیروی کار دارد که ۴۰ میلیون نفرشان هیچ مشارکتی در کار و اقتصاد ندارند و فقط حدود ۲۵ میلیون نفر در این چرخه هستند».